18 grudnia o godz. 11.40 wyruszyliśmy ze szkoły na zaplanowane tego dnia uroczystości pod pomnikiem ofiar mordu dokonanego przez Niemców na Polakach na Uzborni.

O godz. 12.00 usłyszeliśmy dwa przemówienia, pana burmistrza, oraz pana starosty, którzy choć trochę przybliżyli nam historię tego wydarzenia. Przedstawiali oni suche fakty, ale myślę, że każdy z nas miał przed oczami tych ludzi, którzy wiedzieli co ich czeka i byli prowadzeni przez całe miasto w ogromnym mrozie na pewną śmiercią. Wiedzieli, że nie ma już dla nich ratunku. wiedzieli o tym również ludzie będący świadkami tego strasznego wydarzenia, musieli patrzeć na ludzi, których jedynym przewinieniem był fakt, że byli oni Polakami. Dramat tamtych dni rozpoczął się w nocy z soboty na niedzielę 16/17 grudnia 1939 r, to wtedy dwaj Polacy: Zygmunt Krzyszkowski i Fryderyk Piątkowski dokonali napadu na niemiecki posterunek. Zginęło wtedy dwóch Niemców, a karą za ten czyn było zamordowanie 50 niewinnych Polaków. Byli oni prowadzeni głównymi ulicami na oczach mieszkańców na miejsce mordu, na skraj lasku Uzbornia. To tam zostali Oni rozstrzelani i pochowani w mogiłach wykopanych wcześniej przez zmuszonych do tego Żydów. Historia ta przekazana nam przez mówiących wywołała najróżniejsze uczucia, od przerażenia aż po poczucie głębokiej niesprawiedliwości, bo przecież Ci ludzie nie musieli zginąć. Mogli żyć spokojnie, lecz oprawcy potrzebowali ofiar będących rodzajem przestrogi dla osób, które planowałyby jakieś "wybryki" w przyszłości. Po przemówieniach została odprawiona modlitwa za poległych, gdyż wtedy nie można było nawet marzyć o jakimkolwiek pogrzebie. Gdy wspólnie odmówiliśmy Anioł Pański p.Kosturkiewicz odsłonił tablice z nazwiskami ofiar mordu i wtedy zawyły syreny alarmowe, następnie delegacje złożyły kwiaty przy pomniku, a my zapaliliśmy świeczki przy tablicach ze zdjęciami wykonanymi przez Niemieckiego fotografa przedstawiającymi ogromną zbrodnię jego rodaków. Po zakończeniu uroczystości ruszyliśmy do szkoły, bardzo zmarznięci, lecz myślę, że nikt z nas nie żałował tego wyjścia. Pokazało nam ono bowiem najbliższą nam historię, o której nie wspomina się codziennie.